Terugkerende bugs, dubbele invoer en de verplichting om regelmatig de elektronische identiteitskaart opnieuw in te voeren: Frank Robben geeft uitleg over de genomen maatregelen om de dagelijkse werking van de digitale tools te verbeteren en de administratieve last voor artsen te verlichten.
Tussen technische incidenten, pieken in het aantal verbindingen en eisen in verband met de gestructureerde invoer van gegevens blijft de digitale praktijk voor veel artsen een bron van frustratie. De baas van het eHealth-platform komt terug op deze concrete moeilijkheden en op de oplossingen die momenteel worden geïmplementeerd.
Artsen klagen over allerlei soorten regelmatige computerbugs. Wat kunt u hen antwoorden?
De efficiëntie en beschikbaarheid van de diensten worden om de 10 seconden gemeten en openbaar gemaakt via de website ehealthstatus.be, die de arts kan raadplegen. Zo hoeft hij geen tijd te verspillen met uitzoeken of het probleem te wijten is aan zijn eigen internetverbinding, zijn software of een specifieke dienst van een derde partij. We staan 24 uur per dag in direct contact met alle dienstverleners. Bovendien zijn er noodprocedures die automatisch worden geactiveerd wanneer een dienst niet beschikbaar is, om de continuïteit van de activiteiten te garanderen.
En hoe zit het met de traagheid van het systeem op maandagochtend?
We hebben extra capaciteit ontwikkeld om dit moment op te vangen, wanneer artsen en andere professionals in grotere aantallen inloggen. We houden ook rekening met pieken in griep en andere ziekten, die leiden tot een grotere drukte op ons systeem.
Wordt de beloofde administratieve vereenvoudiging voor artsen ook echt gerealiseerd?
Artsen moeten begrijpen dat een correcte gegevensinvoer erg belangrijk is voor de verbetering van de administratieve vereenvoudiging. In het kader van de therapeutische relatie tussen zorgverleners en patiënten is ons belangrijkste doel om de administratieve lasten voor artsen te verminderen met behulp van tools zoals het eHealth-platform, terwijl de zorgverleners de zeggenschap over hun eigen veiligheidssleutels behouden.
Kunt u concrete voorbeelden geven?
Het doel is om “een einde te maken aan het papierwerk” voor artsen door documenten en procedures te digitaliseren: we gaan het elektronische arbeidsongeschiktheidsattest algemeen invoeren, zodat de arts met één muisklik arbeidsongeschiktheidsattesten rechtstreeks naar de werkgever (als de patiënt daarmee instemt) en naar de eBox van de patiënt kan sturen. We zetten de digitalisering voort van de aanvragen voor terugbetaling van geneesmiddelen (hoofdstuk IV) en de doorverwijzingen naar kinesitherapeuten, die niet langer op papier hoeven te gebeuren en via digitale systemen verlopen. We willen ook een einde maken aan dubbele invoer: een nieuw registratiebeleid van het Riziv, dat in overleg met de medische vakbonden is uitgewerkt, heeft tot doel te voorkomen dat de arts dezelfde informatie twee keer moet invoeren, op voorwaarde dat de gegevens in eerste instantie goed worden gestructureerd. Minister Vandenbroucke is zeer waakzaam met betrekking tot deze verbetering: voor elk attest vragen we ons af of het nog nodig is, om te voorkomen dat slechte praktijken worden geautomatiseerd. De werkgroep, waarvan Pedro Facon voorzitter was, bestaat uit artsen, Domus Medica, Bvas...
Artsen klagen dat ze te vaak de identiteitskaart van hun patiënt opnieuw moeten invoeren...
Ik begrijp dat, maar veiligheid heeft nu eenmaal zijn prijs. Het systeem verplicht zorgverleners om hun eigen paar encryptiesleutels aan te maken, die om de drie jaar moeten worden vernieuwd om een voldoende beschermingsniveau te behouden. Om misbruik op lange termijn te voorkomen, wordt het identiteitskaartnummer van de patiënt na een bepaalde periode uit de software gewist. Dit systeem is bedoeld om te voorkomen dat een arts of apotheker op elk moment toegang heeft tot de gegevens zonder medische rechtvaardiging of reëel contact met de patiënt. Deze relatie wordt vaak tot stand gebracht door het lezen van de elektronische identiteitskaart (eID) van de patiënt, waarmee het fysieke contact wordt aangetoond. In tegenstelling tot andere landen is het met de Belgische eID-kaart niet mogelijk om gegevens op de chip te schrijven, waardoor deze minder kwetsbaar is voor aanvallen.
Is dit echt noodzakelijk?
Ik zal u een voorbeeld geven. Er is een geval bekend waarbij AI-huidanalysesystemen het identiteitskaartnummer van de patiënt voor altijd bewaarden, waardoor er maanden na de analyse nog steeds een “therapeutische relatie” kon worden gecreëerd zonder dat de patiënt daar transparantie over had. Daarom is bepaald dat deze software het identiteitskaartnummer van de patiënt drie dagen na de analyse moet wissen.
